خیلی وقته که دیگه به خوابم نمی ائی توئی که تمام دنیای منی
دیگه شعرای منو نمی خوانی توئی که تنها دلیل بودنی
خیلی وقته که صدای پای تو این سکوت کهنه را نمی شکنه
بعد تو انگاری تنهائی داره به دلم رنگ زمستون می زنه
تو که نیستی اسمون واسه گلا قطره بارونی نمی باره دیگه
تو که نیستی مهربونیت دیگه نیست تو شبا هیچ کسی قصه نمی گه
نمی خواهم باور کنم که تو دلت واسه من جائی نداری مهربون
بسمه قربت تلخ این قفس پرمو دیگه به اتیش نکشون
نذار شونه هام تو دست بی کسی بی تو همیشه تنها بمونه
راز پر کشیدن از این قفسو غیر تو اخر کسی نمی دونه
نوشته شده توسط رویا در یکشنبه دوازدهم فروردین 1386 ساعت 6:54 |
لینک ثابت |
